De groene weg naar huis

De groene weg naar huis

We ruilen Ciao in voor Bonjour want we zijn in Frankrijk. Dat is even wennen boven op de Pic du Petit St. Bernard, het hoogste punt van de Sint Bernard pas die tevens dienst doet als grens. Tegemoetkomend fietsverkeer krijgt gewoon nog even Ciao van ons te horen.

Mooi uitzicht op het Mont Blanc massief vanuit de Sint Bernard pasweg
Grenssteen. Links Frankrijk. Rechts Italië. Het gras in Italië is groener.

Om onze aankomst in het Franse Rijk te vieren eten we een Big Mac bij de MacDo in Bourg Saint Maurice. We krijgen er allebei penspijn van, maar het zijn wel weer 600 kcal. Die hadden we wel even nodig na 30km bergop fietsen.

Met de Big Mac achter de kiezen, dieselen we verder over de N90 richting Albertville. We passeren de afslagen naar Val Thorrens en La Plagne. In La Plagne won Michael Boogerd een Tour etappe. Waarschijnlijk op iets meer dan bijvoorbeeld een Big Mac. Met 90km en bijna 1500 hoogtemeters op de teller strijken we neer op een camping in Aquiblanche. Het is zondag dus de supermarkten zijn dicht. We vullen de maag aan met Pringles, pinda’s en een rozijnen/walnoten mix. Midden in de nacht zal ik wakker worden omdat ik misselijk ben en niets liever wil dan overgeven. Goh, hoe zou dat toch komen?

Vanuit Aquiblanche trappen we door naar Albertville en vervolgens naar Annecy. We passeren twee oude bekenden: Col des Aravis en Col de la Madeleine. Deze hebben we al eens soldaat gemaakt in 2011 en laten we nu lekker links liggen. Als we achterom door het dal kijken, zien we nog net de besneeuwde toppen van het Mont Blanc massief.

Velo route van Albertville naar Annecy. Relax!
Meer van Annecy

We fietsen over de drukke boulevard van Annecy. *PANG* klinkt het. Ik kijk direct om, net zoals de rest van de boulevard. Ik heb al snel door dat het geen zelfmoordterrorist is, maar mijn achterband. “Mer gooooodnondeJUU” flap ik uit. Grrrrr. Ik check de weg voor glasscherven of ander scherp grut. Helemaal niks.

Nja, band plakken en doorracen maar. Na het plakken van de band, pomp ik ‘m weer op. *PANG*. Nog tijdens het oppompen, knapt de band weer. Ik kan wel huilen en laat me in het gras vallen. Dan valt ons op dat er twee grote scheuren in de buitenband zitten. Eentje van 3 en eentje van 1 centimeter. Oepsie, dat is dus de oorzaak van alle ellende. Maar hoe kunnen nagelnieuwe Schwalbe banden scheuren. Op twee plekken? Ik verdenk het koeienpad annex loopgraf annex rivierbedding voorafgaand aan het meer van Lugano.

De dichstbijzijnde fietsenzaak die open is (Decathlon), ligt 10km verderop in Epigny. We vervangen nogmaals de binnenband en ik pomp ‘m nu heel zacht op, zodat ‘ie niet als een puist door de buitenband heen komt. Hiermee redden we het wonderwel tot de Decathlon. Nou, 3 uur verder, pijn aan de rug, vieze handen en een huwelijk dat op springen staat. Maar, we fietsen weer.

Voorbij Mont Sion met zicht op (het meer van) Genève

Om het leed weg te eten, koop ik bij de Carrefour een bak pruimen. Zo, de stuurtas vol met pruimen en gas erop. We eindigen de dag in La Tuiliere, vlak voor Genève. Als de zon achter een van de toppen in de Haute Jura kruipt, arriveren we op de camping. Chefkok Sarah kookt een heerlijk potje prut in het duister. Daarna wassen we de vot en kruipen we de vlooienbakjes in.

Vandaag racen we over de D1084 en de D18 om aansluiting te vinden op de “Groene weg” fietsroute

Vandaag zitten we pas om 11 uur op onze werkpaarden. Sarah heeft vanochtend een telefonisch sollicitatiegesprek en ik drink bij de receptie een bakske koffie en puzzel wat met de route voor vandaag. We mijden de heuvels in de Haute Jura en doen het rustig aan. Dit wordt bevestigd door de politie in Nantua die bezig is met een radarcontrole. De agent met de lasergun gebaart dat we met deze snelheid ‘net’ geen boete krijgen.

Het is prima fietsen onder het genot van een zonnetje, een verse bak pruimen en in de middag een softijs. Dit wordt het recept voor de resterende 800 kilometers. Met de toevoeging van een grote pot bier op z’n tijd.


3 Replies to “De groene weg naar huis”

  1. Hallo Kanjers,
    De laatste loodjes !!!! Nou na al dat trappen, harken zweten en afzien kan de pot bier niet groot genoeg zijn , geniet ervan.
    En voor Saartje wordt de bagage zwaarder, zij sleept een nieuwe baan mee in haar fietstas, proficiat
    Nog heel veel plezier en avontuur .
    Groetjes Els

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.