Ups en downs

Ups en downs

Afgelopen week was er een van extremen. Qua weer, natuur, route en humeur.

We trappen de week af met de klim naar de Passo Stelvio. Het was een goed idee om de regen één extra dag uit te zitten op de camping. We klimmen naar 2857 meter hoogte onder een strakblauwe hemel. Het zicht op de Ortler groep inclusief gletcher is om door een ringetje te halen. De pasweg zelf is vooral druk. Stelvio is toch het Mekka voor velen. Bovenop speelt zich een waar circus af van slechte souvenirs, braadworsten en Italiaanse slagermuziek. We fietsen verder naar boven via een verborgen offroad track naar de Platigliole gletcher en tevens zomerskigebied op 3051 meter hoogte. Dit is het hoogste punt dat we deze reis fietsend zullen bereiken. Het uitzicht op de besneeuwde kappen in Zwitserland, Oostenrijk en Italië is bellisimo.

Hairpin United
Terugblik vanaf de Stelviopas
Op 3051 meter hoogte bij de gletcher en zicht op de hoogste punt van Zuid-Tirol
Sarah aan het harken
Blik op Oostenrijk

We dalen af naar Bormio. Onderweg pakken we nog een puntje Zwitserland mee via de Umbrailpas. Het is een lange maar adembenemende afdaling. We sjeezen door bijna 60 haarspeldbochten en 5 nauwe tunneltjes het Valtellina dal in.

Naar Bormio

In Bormio willen we boodschappen doen, maar Italië is bezig met het houden van een siësta. Van half 2 tot half 5. Oh, wat hebben wij een hekel gekregen aan het fenomeen siësta. Dan maar even een bakske koffie zetten in het parkje. Ik doe even de ogen dicht en Sarah werkt de administratie op social media bij. Dan gaat de winkel open. Hoera. Op dat zelfde moment staat heel Bormio opeens in de winkel. De wachttijd bij de kassa is langer dan bij de Droomvlucht. Hier moeten we maar aan wennen, want dat is eigenlijk bij alle Supermercato’s zo. Geduld is een schone zaak.

We ontwaken ergens langs de Senteiro Valtellina, een fietspad van Bormio tot aan het Comomeer. Op onze wildkampeerplek krijgen we bezoek van een vader en zoon die gaan vissen. Na een kop koffie en even lezen, zetten we weer koers richting het Zuiden.

Na 90 kilometer houden we het voor gezien. We zetten de tent op naast rivier de Adda in de buurt van Morbegno. 20 kilometer van Lago di Como. De lucht in de verte is donkergrijs en kruipt langzaam verder het dal in. We wassen onze billen in de Adda en koken snel wat pasta. De lucht is nu bijna zwart. Het is een onheilspellend gezicht. Zeker in combinatie met alle kerkklokken die we horen luiden in de verte. We pakken snel alle spullen de tent in. Als de wind oplaait, weten we dat ‘de shit aan’ is. Ik zet snel de tent vast met scheerlijnen. De fietsen zijn al omgewaaid, maar dat is geen ramp. Dan waait een grote boom om. We horen ‘m kraken. Oepsie, code rood zou het KNMI zeggen. Na een hittegolf (toepasselijk genaamd Lucifer) die bijna 2 weken heeft geduurd, is deze onweersbui er helemaal klaar mee. Sarah en ik zitten in de tent en houden allebei de alluminium tentbogen vast om ervoor te zorgen dat ons tentje niet mee wordt getrokken door de valwinden. De regen klettert zo hard op het tentdoek dat de druppels deels door de waterproof coating heen slaan. Op een gegeven moment neemt de wind af, maar de donder, bliksem en regen houdt de aan tot de volgende ochtend 8uur. Voordat we gaan pitten check ik nog even de waterstand van de Adda. Ik ben bang dat we midden in de nacht opeens bezoek krijgen van een beek met groeistuipen.

In de ochtend pakken we de natte zooi weer in en fietsen we met tegenzin verder. We ontmoeten fietsers die te dicht bij de Adda hebben gekampeerd. Zij hebben de rivier in de tent gehad en hebben vervolgens maar onder een brug geslapen. Het kan dus altijd erger.

Het Comomeer is een beetje paradoxaal. Het meer tekent prachtig af tegen de Alpen, maar als fietsbestemming is het een hel. Het fietspad is een verzameling van grind, wegdelen en stoepjes aan beide kanten van de veel te drukke hoofdweg. Vlak voor een tunnelbuis staat een bord dat we de weg over moeten steken. Ehm oke, en hoe gaan we dat doen zonder doodgereden te worden? Je merkt heel goed dat fietsverkeer geen prioriteit heeft in de Italiaanse verkeerskunde (behalve in Süd-Tirol).

Lago di Como

We doen boodschappen in Gravedona (GRAVEDONA!) en steken door naar het meer van Lugano. Kijken of het daar beter is. Nou, de navigatie stuurt ons over een wandelpad van het type rivierbedding. Het is slepen en harken over dikke en gladde keien. We zijn allebei boos en moe. Als we dan ook nog eens opgevreten worden door de muggen, zijn een paar flinke krachttermen ons laatste redmiddel. Daarna worden we melig. Ik componeer een nieuw lied: Mangare, oh-he-ho. Te pas en te onpas klinkt het: “MAAANJAAAAAREEEEEEEEEEEEE, OOOH HEEEEEE HOOOOO”. Het liedje kan eigenlijk met alle worden met drie lettergrepen. Bijvoorbeeld: kontharen.

Na 600 meter klimmen vanuit het meer naar een bergdorpje, komen we aan bij een camping die niet meer bestaat. Godnondejuu! We zweten allebei als pony’s en het humeur is beroerd. Wat nu? We vragen bij een boerderij of we ergens de tent op mogen zetten. Dat mag. Tussen de koeienflaters en golfballen (er ligt een golfbaan in de buurt) zetten we de tent op. Onder het genot van een onweersbui slapen we matig.

Vandaag wordt een topdag denk ik. Lekker afdalen en dan volle pin gas richting Frankrijk. In de afdaling (naar een stukje Zwitserland) gaat het al mis. Het gaat met 18% omlaag en ik moet flink in de remmen. Ik voel de ijzeren stelbout door de schroefdraad van het plastic stelringetje schieten. Weg achterremmen. Sarah heeft hetzelfde al eerder meegemaakt. Lekker dan, in de regen staan we een uur te klooien. Dankzij de spitsvondige Sarah kunnen we weer remmen voor de komende paar dagen. Het humeur is niet best en daarom zingen we maar over kontharen. Aan de rand van het Lugano-meer zetten we koffie om de ellende weg te drinken. Als we melk bij de koffie doen, blijkt dat de melk niet meer goed is. Op dit moment zijn we allebei staatsgevaarlijk. Ik moet ook wel weer lachen. Een Sarah die oprecht boos is, dat is het mooiste wat er is.

Het begint weer te regenen. Door de regen akkeren we verder. We komen aan bij een autotunnel. Sarah durft niet door de tunnel en wil dat we omfietsen. Ik meen dat ik helemaal knettercrazy wordt en sputter tegen met allemaal loze argumenten want Saar wint. Dan maar omfietsen. We komen uit bij een alternatieve weg…. maar die blijkt afgesloten. Goooooodnondemiljaar! Man, man, man. We fietsen nog verder om en komen rond 5 uur aan in Varese. In de supermarkt haal ik van gift 4 slagroomtoetjes en één kilo pruimen in de aanbieding. Onderweg naar de kassa breekt het hengsel en rollen de pruimen over de grond. Godnondejuu! Buiten is de zon eindelijk doorgebroken. Joepie. We sluiten de dag af met een prima maaltijd in Tavodona.

‘Daags drop’ onwaken we onder een grauwe hemel. Nog één regendag en dan dient zich weer zomers weer aan. Met opgeheven hoofd stappen we op de stalen ros richting het Aosta dal……. Godnondejuu! Lekke band. Nou ja, ik zie het maar als een excuus om ook koffie te zetten. In het zonnetje, onder het genot van ve flauwe zanik, verwissel ik de binnenband.

We fietsen verder naar Biella, in de buurt van de Aosta vallei. We fietsen een stukje bergop als opeens de bliksem naast mij inslaat. De vonken spatten van mijn fietsstuur en de vangrail. Wat de bliep!? Ik schrik me rot en sta te trillen op mijn benen. Sarah fietst een stuk achter mij en wil dat we gaan schuilen onder de brug omdat de bliksem zo dichtbij in sloeg. “Eh Saar, de vonken spatten net van m’n stuur af”. Dan begint de huisarts in spé direct haar draaiboek af te draaien. “Laat je handen eens zien”. “Heb je pijn aan je ogen?”. Etc. Alles lijkt in orde. Vol goede moed akkeren we even later door de regen weer verder. Wat een maffe ervaring. En wat heb ik eigenlijk geluk gehad.

Als op een gegeven moment zelfs mijn piske nat is geregend, heb ik het gehad. In een stadje drinken we een echte Italiaanse koffie. Voor maar één euro. Toppie!

Na een ouderwets potje klimwerk sluiten we een k#tdag af op een heerlijke camping. Laat in de avond drinken we nog wat bij de bar en lenen we het kaartenboek van onze Oostenrijkse buren om het verloop van de route te plannen.

Begin van de Aosta vallei
Sarah die dagdroomt over een warme douche voor het eerst in 5 dagen

Vandaag worden we al vroeg wakker door flinke windvlagen. De kleding is van de waslijn gewaaid. Zo ook een erfstuk. Mijn witte Sloggi onderbroek is foetsie. Na bijna 8 jaar trouwe dienst besef ik dat het tijdperk van de Sloggi onderbroek voorbij is.

Het is flink kneden geblazen. We fietsen vol tegen de wind in. Gelukkig wel onder een blauwe hemel. Langzaam komen we steeds dichter bij ons nieuwe doel, de kleine Sint-Bernardpas tegenover de Mont Blanc. Deze pas brengt ons van Italië naar Frankrijk. Grappig genoeg waren we hier vorig jaar ook al in de buurt toen we de Tour du Mont Blanc liepen. Tegen 16 uur doemt ‘ie dan opeens op aan het einde van het Aosta dal. Het blijft een miraculeus gezicht.

Ik ben moe, maar heb goede zin. Op een rustplek aan de hoofdweg ga ik op een picknicktafel staan en laat ik mijn broek zakken. Een ode aan alle Italianen die ons vandaag te kort hebben ingehaald en de bocht hebben afgesneden. Saar schudt met haar hoofd. “De desintegratie is compleet” verzucht ze.

Mont Blanc massief
Verkoeling

3 Replies to “Ups en downs”

  1. Ohhh het feestje met tegenslagen was wel heel compleet. Wie zegt dat reizen op de fiets ook alweer leuk is? Een ding is zeker, de test voor ‘bikkelproef’ hebben jullie ruimschoots gehaald en doorzettingsvermogen mag je nu op je CV zetten 😉 Ik duim voor een mooie en veilige trip door Frankrijk richting huis!

  2. Hoi hoi Kanjers,
    Weer een avontuur erbij op jullie lijst. Eerst de beren nu de bliksem !!!
    Geluk: dat de bliksem Bas niet heeft geraakt maar wat een ongeluk dat je erfstuk is weg gewaaid, maar zoals je schreef je hebt de ecco’s nog, dan worden dat je nieuwe fietsschoenen hi hi
    Ben benieuwd wat jullie nog gaan beleven op het laatste deel van jullie geweldige reis.
    Groetjes Els

  3. oooooh gravadonnaaaaaaaaaa! haha. Stelvio en Bormio ben ik ook geweest vorige zomer, geweldig vette bergen he. Tot op t familieweekend! Kom veilig truuk met de laatste kilometers x Esmee

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.