Op de plaats, rust

Op de plaats, rust

Hè, hè. We zijn in Trafoi. Een gehucht aan de Stelviopasweg. Om precies te zijn: bij haarspeldbocht (tornante) nummer 46 naar links. We schrijven onszelf hier een paar rustdagen voor.

De campingbaas lijkt op de bekende Amerikaans-Italiaanse acteur Steve Buscemi. Hij beheert de camping als een beursgenoteerd bedrijf. In een hokje waarop staat Direktion mogen gasten één voor één aanschuiven bij de eigenaar om hun vraag te stellen. Vrije inloop wordt niet gewaardeerd. “Bitte warten sie draussen” is het dan. Het uitzicht vanaf de camping is schilderachtig mooi. We zien precies hoe de gletchers over het Ortlermassief zijn uitgesmeerd.

Kerkje in Trafoi. Hierachter ligt onze camping.

We zijn officieel uit de Dolomieten. Dat is jammer, want van het karakteristieke landschap krijgen we geen genoeg. Aan de andere kant, is het ook wel lekker om niet iedere dag 1500 hoogtemeters te maken.

Een aantal dagen terug, na de beklimming van de Passo di Giau, overnachten we op 2100 meter hoogte. In de nacht steek ik mijn hoofd even buiten de tent om naar de sterrenhemel te kijken. Holy shit, wat veel sterren. Ondanks dat ik niet in slaap kan komen, is dit fantastisch. ’s Ochtends is Sarah misselijk en moe en heeft hoofdpijn. Ook zij heeft slecht geslapen. Als huisarts in spé, stelt ze de diagnose hoogteziekte. We dalen af via een 30-tal haarspeldbochten naar 1300 meter. Als Sarah meent dat ze stervende is en geen centimeter meer kan fietsen, werp ik mij op als verpleegkundige. In het dorpje Colle Santa Lucia, beveel ik Saar tot 1 uur bank-arrest op het pleintje bij het VVV-kantoor en doe ik boodschappen voor een fatsoenlijke lunch. Om 13 uur ziet de wereld er opeens heel anders uit. We leven nog en een stukje fietsen moet ook wel lukken.

Weer zo’n mooi Alpendorpje. Inclusief kerk op bult.

De Pordoijoch staat op het programma. Een pasweg met vele haarspeldbochten naar de voet van het Sella-massief.

In het dorpje Arabba eten we een heerlijke pizza. Een onvervalste pizza capricciosa zo groot als een stoeptegel. Onze magen zijn eigenlijk te klein. We zijn zo volgevreten dat we bijna niet uit onze terrasstoelen omhoog komen. We proberen de spijsvertering kracht bij te zetten met een kopje koffie. Helaas.

Met een volle pens beginnen we aan de klim van de Pordoi. Ik ben de hele klim in gevecht met de pizza die gevangen zit in mijn lichaam. De klim zelf stelt weinig voor. Bovenop worden we getrakteerd op een prima uitzicht op het Sella-massief.

Onderweg naar Arabba
Mooi zicht vanaf de Pordoijoch. Deze rotsen steken meer dan één kilometer uit het gras.

We dalen af naar Canezei. Hier is dit jaar de Giro doorheen getrokken en dat is te merken aan de prijzen. Het stoort me dat veel Italiaanse en Sloveense campings afrekenen per persoon. Dus of je nu komt met een circustent en een vrachtwagen vol met olifanten of een mini-tent en een fietsje, je betaalt hetzelfde. Als sardientjes staan we opgesteld. 30 euro voor een vierkante meter gras en een paar liter warm water om onze kont te wassen…. Ik ben waarschijnlijk super moe, dan kan ik me eindeloos storen aan een paar euro. De Italiaanse buren hebben een schreeuwkind opgevoed en een eigenwijze blafhond meegenomen. De nachtrust is wederom niet optimaal. ’s Ochtends rekent Sarah af bij de receptie, want ik kan het niet aan. Het doet teveel pijn. Wel neem ik niet één, maar 5 zuurtjes mee uit de snoeppot die op de balie staat. Dat zal ze leren. Bij het naar buiten lopen, draai ik me om en pak nog een zuurtje uit de pot speciaal voor Saar. Muha, 6 zuurtjes.

Na deze morele overwinning op de grote graaiers uit Canezei, vervolgen we onze weg naar Bolzano. Deze gaat via de Karerpas. Een typische verbindingspas met heel veel verkeer. Het is warm en we worden herhaaldelijk afgesneden door gehaaste chauffeurs. Op het moment dat we allebei bijna staatsgevaarlijk worden, dient zich een fonteintje aan naast de weg. Ah, heerlijk even het hoofd soppen. Bovenop de Karerpas slaan we snel af naar de rustige Nigerpas en kronkelen via een lange afdaling door het Tiersertal richting Bolzano.

Afdaling van de Passo Niagra in Tiersen

Voor het eerst in dagen dalen we flink af naar 300 meter. Moooooh, heet. Echt, onprettig heet is het. In Bolzano hebben we het niet neer. In het stadsparkje meten we 38 graden in de schaduw. Ik wil snel weer de fiets op. In de zon met rijwind is beter dan stilzitten op een bankje, hopen dat er een keer een zuchtje wind langs komt. Met 40 graden hitte fietsen we door het brede dal van Bolzano naar Merano.

Het dal staat vol met appelboomgaarden. Ik pluk een aantal Pink Lady appels. Politieagent Rhöse herinnert mij aan het feit dat ik in overtreding van de wet ben. Ik heb er schijt aan. Ik praat mijn diefstal goed met het argument dat ik toeristenbelasting heb betaald. We fietsen verder. Even later zegt Sarah heel serieus: “Bas, er is iets heel ergs gebeurd.”. Ze maakt haar stuurtas open en laat de appel zien die ze illegaal heeft geplukt. Dit maakt mijn dag weer goed. De altijd correcte Sarah die een appel steelt.

We bivakkeren op een picknickplek. De tent zetten we niet op, maar we slapen gewoon op de picknicktafel. Uit onze publieke koelkast vatten we eerst nog een heerlijk ijskoud weissbier. We proosten op mijn lieve moedertje die vandaag jarig is. Joggers en mountainbikers kijken raar op als ze een gespierde spijker in slechts een onderbroekje zien staan bij de fontein. Jep, ik ben de schaamte voorbij en sta me lekker te wassen.

Het Valentins weissbier en de slagroomtoetjes houden we op temperatuur in de openbare koelkast.
We slapen op de picknicktafel. Het wordt bijna tijd voor een maatschappelijk reïntegratietraject.

En dan nu niet één, maar twee dagen rust. Het weer gaat namelijk omslaan in Noord-Italië. We hopen maandag nog even in het zonnetje de Stelvio op te fietsen en vervolgens door te fietsen naar het zomerskigebied Pirovano op 3051 meter hoogte aan de voet van de gletsjer.

Uitzicht vanuit onze tent

One Reply to “Op de plaats, rust”

  1. Hoi hoi Luitjes,
    Het gebruik maken van openbare diensten zoals koelkast, bed en wasplaats gaan jullie steeds beter af ha ha.
    En wat de appel van Saartje betreft, de appel sprong zomaar in haar stuurtas !!!!! dat is geen stelen !!!
    Rust lekker uit en tot het volgende trap avontuur.
    Groetjes Els

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.