Eén pond Slovenië, één theelepel Italië en ’n snufje Kroatië

Eén pond Slovenië, één theelepel Italië en ’n snufje Kroatië

Maandag bezoeken we de door UNESCO beschermde grotten van Skocjan (Skocjanske Jama). Oh! wat indrukwekkend.

De eerste paar holen van de drupsteen grot zijn mooi, maar niet super bijzonder. Vlak voor ik me begin af te vragen of we belazerd zijn, lopen we de ondergrondse Canyon in. Wat de bliep. Misschien moet je maar gewoon even Googlen op wat afbeeldingen, want dit is lastig te beschrijven. De rivier de Reka heeft onder het oppervlak een ruimte uitgeslepen van 200 meter hoog, kilometers lang en op punten meer dan 300 meter breed. Het is een surrealistische ervaring om daar doorheen te lopen. Alsof de Gorges du Verdon onder de grond zijn gestopt. Het deed ons ook denken aan de Hobbit films: het ‘hok’ waarin Smaug het goud bewaard. Nog een bizar feit: de Reka rivier loopt bijna 30km ondergronds en mondt uit in Italië in de Adriatische zee. Enfin, dit was echt toppie. Het Belgisch stel uit Mechelen dat ons hierheen deed fietsen had gelijk.

In de middag dubben we over het verdere verloop van onze reis. Met een gids beren spotten bij Cerknica, een groot bosgebied vlak boven Kroatië? De gids reageert helaas niet. We besluiten om een stukje door Kroatië te fietsen en dan via Italië en de Sloveense wijnstreek naar de Julische Alpen te peddelen.

We fietsen vanaf Skocjan via binnenweggetjes naar de grens met Kroatië. We passeren alleen wat gehuchtjes en spotten twee vossen en ’n hert. In het bergdorpje Golac wonen slechts 70 mensen, maar er is wel een restaurantje. We zijn niet sterk en gaan op het terras zitten. Er zitten ook twee politieagenten. Ze controleren de grens, maar hebben even middagpauze. De bediende vraagt waar we naartoe gaan en waarschuwt ons dat de grenspost na Golac is afgesloten met een hek plus draad. Slovenië en Kroatië hebben al een tijdje ruzie. Iets met Schengen in combinatie met vluchtelingen.

We besluiten toch door te fietsen. Ik wil dat wel eens zien. Hoe gaan ze nou een onverhard bergpaadje dichtgooien? Daar zul je toch wel langs kunnen? Ik zeg tegen de politieagenten (en tegen Sarah) dat we alleen even foto’s gaan maken.

Tsjah. Grensje is toch echt dicht

Helaas. Het zit toch echt goed dicht. Het barbed wire loopt honderden meters het dal in. Het zit met een klein ijzerdraadje vast aan het grote hek. Ik peuter het los en stel voor dat we daar doorheen kruipen. Sarah wordt boos en commandeert mij tot het niet overtreden van de wet. Oké dan. We besluiten via een klein zijpaadje af te dalen in de richting van Italië. De politie in Golac zal ons niet zien terugkeren en denken dat we toch de grens zijn overgestoken. Muha! Evil.

Sarah zet de afdaling in

We hebben geen zin om via een drukke weg langs een officiële grensovergang, na misschien uren wachten, naar Kroatië te gaan. Dan op naar Trieste. De afdaling door het dichte bos is wat nerveus. We zitten immers nog steeds in het epicentrum van het berengebied. Sarah zingt het berenlied en ik zet Rowwen Heze hard aan, dat zal ze leren. Even later stuiten we op een grotingang. De ontdekker heeft er zelfs iets in gegraveerd.

Nieuwe grot uit 2016

’s Avonds fietsen we Italië in. “Ciao, ciao, ciao” roepen we tegen iedereen. We zijn melig. Dat is wat anders dan “Dobar dan” in Slovenië. De eerste paar keer zei Sarah steeds “Notre Dam”. “Saar, dat is een bekende Franse kathedraal, geen goede dag”. “Oh ja, oepsie, haha!”.

Rapper Saar poseert bij het Italië-bord en maakt met een handgebaar duidelijk dat we in vrede komen.

Er is een camping buiten Trieste naast de autoport Ferretti waar honderden truckers veelal uit Oekraïne, Rusland en Turkije geparkeerd staan.

Adriatische zee in de verte

We doen boodschappen bij de meest aftandse supermarkt ooit. De EuroSpin achter onze camping. Bij de groenten- en fruitafdeling krijg ik er gratis een ons vliegen bij. Russische truckers slaan een karlading vol met Lasko pils in. Souvenirtje denk ik. Bij het verlaten van de winkel vraagt een zwerver mij “Money? Please!”. Ik zeg “No, no, nonono, no”. Ik ben crazy Henk niet. Maar als ik even verder loop, realiseer ik mij dat we nog 100 Tsjechische kronen hebben. Ik loop terug en geef de meneer het briefje van 100. Misschien kan hij er iets mee als hij in Tsjechië strandt.

De campingeigenaar is een ouderwetse hippie. Eentje met een haaientand om zijn nek en een herdershond (Luna). Dit heeft zijn weerslag op de camping zelf. Alle campinggebouwen zijn betegeld met mozaïeken en buiten het washok staat een totumpaal. We staan samen op de camping met een aantal Italiaanse bejaarden en een tiental Afrikaanse seizoensarbeiders. Het is een bijzondere mix van mensen op een bijzondere camping. We slapen heerlijk.

‘Daags d’rop’ reizen we af naar het Triglav nationaal park in het Noord-Westen van Slovenië. Een trip van 100+ kilometer door heul veul Sloveense wijnvelden. Ik word ook wijnboer denk ik. Lekker in een dikke Mercedes E-klasse rijden of een BMW 5-serie en dan af en toe op je oude trekker door je wijnveld akkeren, kijken of de slakken je druiven nog niet hebben aangevreten.

Wijnvelden nabij het dorpje Komen

We doen nog één keer boodschappen bij de EuroSpin en maken broodjes met tomaat, mozarella en ham. Oh, wat lekker. Sarah maakt er koffie bij. Oh, wat lekker. We sluiten het ontbijt af met de welbekende 25-cent-toetjes die je in iedere supermarkt onder weer een ander logo tegenkomt. Oh, wat lekker!

Sarah is sterk vandaag. Ik niet. Penspijn en moeheid terroriseren mij. Na gestoei met de fietspaden in de stad Nova Gorica en een tevergeefse kop koffie in Sokul heb ik een kleine implosie. Ik voel me licht in mijn hoofd en wil stoppen bij het stadje Kanal. Dokter Saar dwingt mij tot het eten van een banaan en een handvol noten. Ook zuip ik een halve liter water. Nog 30km tot de camping…

Sarah fietst naar Nova Gorica. Ik volg.

Het is al bijna twee weken rond de 30 graden vanaf 10-11uur. We hoeven de fietsen maar aan te kijken en het zweet begint te lopen. We passen veelvuldig de Paul-en-Yvette-techniek toe. Je fietsshirt onderdompelen in de lokale beek en dan weer aantrekken. Helaas is het shirt snel droog en dienen de zweetplekken zich weer aan. We lijden beide aan chronika votta aqua. Een chronische zweetvot.

De camping in Koritica is een pareltje. We arriveren laat dus we pakken ter plekke een pizza en een halve liter gerstenat. Wat is dat fijn zeg…. Met de tong op je schoot de camping oprijden, helemaal kapot. En dan even later pizza met pils.

Een dag later staat de Bohinsjko Sedlo op het programma. Een lullebijter die ons dieper in het Triglav voert. Vandaag is Sarah zielig, maar ben ik gelukkig weer in topvorm. Ik pas het tempo wat aan en probeer Saar met flauwekul de berg omhoog te praten.

Dit is toch fijn
Na 1000 meter klimmen boven. Even poseren bij het bordje.

In het touristische Bohinsjko Bistrico is de energie helemaal weg. Saar en ik zijn gaar als communikantjes. We shoppen even bij de Intersport en doen boodschappen. In het stadspark eten we broodjes. Een jongen met het syndroom van Down komt het park ingelopen. De camera om zijn nek is zo groot als een typmachine. Hij maakt nauwgezet foto’s van alle bloemperkjes. Dan wuift hij met zijn hand naar onze fietsen, zonder iets te zeggen. We snappen het en zetten snel de fietsen uit het zicht. Even later staat ook dit bloemperk plus vijver op de foto en roept hij heel hard “Danke!”. Mooi man.

Ik stel voor om nog tot Dovje te fietsen. 50km verder. Het is al half 5. Uiteindelijk de moeite waard. We fietsen laat midden door het nationale park en genieten van het uitzicht. Loodzwaar is de etappe vandaag, we naderen het aantal hoogtemeters van de Grossglocker Strasse.

Rustig door het Triglav park
Germ. Sarah akkert om 19uur nog tegen een steile helling omhoog. Ik kijk toe en volg balend even later.

De Vrsic pasweg volgt een dag later. De Alp d’Huez van Slovenië. Hier gaan we niks over zeggen. Fotootjes zijn voldoende.


3 Replies to “Eén pond Slovenië, één theelepel Italië en ’n snufje Kroatië”

  1. hoi Kanjers, ja ja weer een mooi verhaal en de ziekte van Frens, maar nu van het fietsen pien inne pens ha ha . Maar jullie hebben dan alles gehad kuitenbijters, lulletjesbijters votpien enz enz . Als jullie terug zijn, is alles hier een peulenschil met geen beer op de weg. Nog heel veel plezier en tot het volgende verhaal. groetjes Els

  2. Wederom genoten van dit subliem beschreven avontuur, tranen in de ogen van het lachen en om jaloers op te worden.. die mooie wijngaarden… dat lekkere biertje met pizza. Oja en de fokking mooie natuur!!
    Respect voor de afstanden en de hoogtes die jullie trotseren, ik schrijf jullie alvast in voor de Tour volgend jaar.
    Keep them coming en met spanning wacht ik op jullie eerste selfie met een beer 😉
    Dikke kus, Yilmaz

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.