Rooaaaar! Beren wekservice in Slovenië

Rooaaaar! Beren wekservice in Slovenië

We liggen te pitten in het Polhogranjsko Hribovje gebergte, net buiten het bergdorpje Topol, in een bos op een idyllisch plekje inclusief waterstroompje.

Om 4:30 in de ochtend zit Sarah opeens rechtop in de tent. Ze duwt mij wakker en klinkt erg gestresst. Ze hoort iets. Een beest.

Ik blijf stil in mijn slaapzak liggen, zodat ik het goed kan horen. Dan klinkt het weer: “Roooaaar….. Roooaaar!” (precies dit). We horen takken breken ergens achter het waterstroompje. De voortent staat open, omdat het zo ziedend warm is geweest gisteren. We kunnen niets zien, het is nog pikkedonker in het bos en onze ogen moeten nog opwarmen.

Sarah mompelt wat en ik probeer mezelf ondertussen wijs te maken dat ik een wildzwijn of iets dergelijks hoor. Maar dat enge geluid… En dan die takken die breken bij iedere stap…. Het is zwaar en het gromt.

Dan horen we weer het gegrom. Ditmaal aan het watertje vlakbij. Nu zit ik ook rechtop in de tent. Er komt achterlangs onze tent een beest snuivend naar beneden gegalloppeerd. “Oh, fuck” denk ik, “Een beer!?”. Ik probeer rustig te blijven, maar staat moeders nu vlakbij met d’r kleine water te zuipen enkele meters verder?

Kut, kut, kut. Ik voel de hartslag in mijn keel en Sarah schijt serieus bijna in d’r broek. “Volgens mij staat dat ding of dingen vlak hieronder bij het water” zeg ik tegen Saar. Ik wil haar niet banger maken door “beer” te zeggen. Maar Sarah heeft allang dezelfde conclusie getrokken. Oeps. De fietstas vol met eten staat tegen de tent aan en de voortent staat wagenwijd open.

En nu? De tas wegflikkeren, de tent dichtritsen, wachten tot ze genoeg water hebben gezopen en hopen dat ze geen salamiworst ruiken? Of broodjes met kwark en bijenhoning?

Sarah fluistert, met helderheid van geest, dat we geluid moeten maken. Daar schrikken ze waarschijnlijk van. Ja, maar hoe en wat dan? “Zal ik eens een paar keer klappen met mijn handen?”. “Ja, doe maar”. Ik klap in mijn handen. Niks. Ik klap weer in mijn handen. Niks.

Zijn ze nu weg of wat? We zien nog steeds niks. Het is te donker. Ik zie wat contouren van bomen als ik naar de hemel kijk, maar voor de rest is het niet veel.

Dan weer dat geluid. “Roooaaar!”. “Roooaaar!”. We fluisteren wat gestresst over en weer, inclusief fuck’s en kut’s. Dan mompelt Sarah “cola fles”. Ik schud ‘m snel leeg en begin ermee tegen het frame van de campingstoel te slaan. Dit maakt herrie. We horen wat grind knarsen en takken kraken. Doodeng, want we zien nog steeds niks.

We willen weg uit deze film, en snel. Maar wegrennen is het domste wat we kunnen doen. Ik sla nu lang met de lege colafles op een kei. Dit maakt een teringherrie. Het lijkt nu definitief stil.  Het is 4:50. Deze waanzin duurt al 20 minuten. We wachten nog even voor de zekerheid. Gelukkig begint het iets lichter te worden. Even later, 5:30 gok ik, is het bijna licht en rijdt de eerste auto langs over de weg iets verderop. Nu durf ik de tent uit. Verder slapen is geen optie. We willen onze spullen pakken en zo snel mogelijk de fiets op want we zijn klaar wakker.

Kwart voor zeven zitten we op de fiets. We dalen af naar het volgende gehucht en trappen de adrenaline rustig weg.
Epiloog

Wat blijkt, het Polhogransjko gebergte (slechts 11km van de hoofdstad Ljubljana) wordt gekenmerkt door exceptional bear prevallence. De bruine beer, die tot 250kg weegt en staand tot 3 meter reikt, is hier een graag ongeziene gast. Zeker op rustige plekken in het bos in de buurt van watertjes. Voor ons de ideale wildkampeerplek, maar dus ook een beer Walhalla. Oepsie. We realiseren ons dat dit anders had kunnen aflopen.
Mooi

Slovenië is een bijzonder land dat voor 50 (!!!) procent uit bos bestaat. Met name de Kamnische Alpen in het Noorden hebben mij de penis doen rechten door de bijzondere ongerepte schoonheid. Oordeel zelf.

Uitzicht op de Kamnische Alpen vanuit de grens met Oostenrijk op de Paulitschsattel. Hier is overigens sinds de vluchtelingencrisis een grenscontrole actief.
Eerste paar kilometers Slovenië
Ontelbare vierkante kilometers aan bos na Logatec. Hier zijn de meeste beren in Slovenië gehuisvest
Soms even achterom kijken
Doorfietser naar het Zuiden. Heet. Heet. Heet.
Afkoelen

Oostenrijk

Oppassen voor beertjes in Zuid-Karinthië
Een dag eerder. Potvis gesignaleerd in de azuurblauwe Wörtersee nabij Klagenfurt
Wildkamperen in Oostenrijk aan de Drau. Sarah spot even later een bever die lekker langs komt drijven
We huilen tranen met tuiten in Villach. De lekkerste Topfenkuchen ooit
Op weg naar Karinthië door het Mölltal

3 Replies to “Rooaaaar! Beren wekservice in Slovenië”

  1. Woaaah, wat akelig van die beren! Over 4 weken zit ik met Koen ook in de sloveense alpen maar hopelijk zonder beren. We gaan een autorondreis maken in Slovenië, had ik dat al verteld?
    Ik denk dat ik in jullie geval tijdens de ‘roaaar’ van de beer de laatste woorden had uitgesproken samen met veel kleurtjes stront. Dus. Hebben jullie het meer van Bled ook gezien en een kuitenbijterbergje in het Triglav park gehad? Foto’s zien er prachtig uit! Veel plezier nog, kusje

  2. Hoi luitjes,
    Nu alles, gelukkig goed is afgelopen kun je er misschien om lachen maar jullie zullen weinig gelachen hebben op dat moment. Wat een verhaal !!!!
    Hou het verder maar bij minder spannende avonturen.
    Heel veel groetjes Els

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.