Grossglockner Hochalpenstrasse

Grossglockner Hochalpenstrasse

Vandaag fietsen we een van de zwaarste paswegen in de Alpen over. Afgaande op het stijgingsprofiel is de ‘Glockner Strasse’ nog een stap zwaarder dan de Mont Ventoux, Galibier of Timmelsjoch die we eerder al eens soldaat hebben gemaakt.

We verlaten om half 8 al de camping in Fusch. Het wordt heet vandaag met vanmiddag kans op Gewitter.

Vertrek beneden in het dal bij Fusch

Direct bij het eerste bordje van de Hochalpenstrasse zijn de rapen gaar. Ik vertel Sarah het slechte nieuws dat ik door krijg via mijn hoogtemeter. 11 procent stijging. Gaan we dit soort werk 21 kilometer volhouden, op bruin brood en een tros bananen? Ik betwijfel het. Sarah ook.

Na 3km klimmen is het uitzicht al top

Ondanks de onophoudelijke kwelling van lichaam en geest, gaat het wel aardig. Het uitzicht is magisch en de complimentjes van wielrenners en motorrijders motiveren ons.

Na iedere kilometer (ongeveer 100 meter stijging) zet ik bijna buiten adem een pootje aan de grond. Ik wacht iedere keer trouw totdat mijn baasje bij is. Een slokje sap, een slokje water en een Oreo koekje. En weer gas op die lollie. “Geaf gaas!” roep ik iedere keer bij het wegrijden.

Om de 100 hoogtemeters even op adem komen en wat voedsel in de huig gooien

Sarah is een taaie. De kleinste versnelling op haar fiets is voor deze steile klootzak van een berg eigenlijk iets te groot, maar ze blijft stug doorharken.

Dit doet me denken aan die keer dat Sarah tijdens de verbouwing van het huis van Tim en Yvonne in de weer ging met een sloophamer. Die sloophamer had het formaat van een Schetlandpony, maar dat maakte Saar niks uit.

Boven de boomgrens in de Hexenküche wordt het uitzicht op de Glocker ‘verpest’ door wolkjes

We komen nu voor de derde keer dezelfde wegwerkers tegen. Ze zijn vandaag de wegmarkeringen aan het bijwerken. De meneer die het verkeer regelt, gebaart op een grappige manier dat we vaart moeten maken.

Af en toe achterom kijken naar de asfalt spaghetti

We zijn bijna op de pashoogte en dat is maar goed ook.  We proberen een beetje in het spoor te blijven van andere fietsers. Sarah is de laatste kilometers in hongerstaking. Ze weigert het door-mij-gesmeerde Bauernbrot te eten. Ik moet eerlijk toegeven: Het was ook taaie rommel. Ik voer Sarah de laatste Oreo’s en een stuk banaan.

De Fuscher-Törl is in zicht op ongeveer 2400 meter hoogte. Ik wil koste wat het kost de zijtak naar de Edelweissspitze fietsen. Sarah is verstandig en wacht op mij. Ze leest ondertussen een boekje en geniet van het uitzicht.

Het stukje weg naar de Edelweissspitze is verschrikkelijk. Het zijn 6 nauwe haarspeldbochten. De weg is niet geasfalteerd maar ingelegd met kasseien. De helling zit op stukken rond de 15%. Ik denk er even over toch maar om te draaien. In plaats daarvan zet ik Rowwen Hèze aan. Henk is unne lollige vent. Even later kom ik hijgend en nat van het zweet boven aan. De parkeerplaats staat bomvol met motors en auto’s. Er zijn nauwelijks wielrenners, laat staan vakantiefietsers. Een Nederlandse vader probeert tevergeefs zijn verveelde zoon uit de auto te trekken. Ik snap er niks van, dit is toch het mooiste wat er is? Het uitzicht is fantastisch.

Na een marteling van meer dan 4uur op het hoogste punt van de Strasse, de Edelweissspitze
Vanuit de Edelweissspitze kijk ik uit op de officiële pashoogte 150 meter lager. De Fuscher-Törl. Vederop de tunnel (Hochtor) naar Karinthië in het Zuiden
Blik naar het Oosten

Dan is het tijd om af te dalen. Ik spring weer op mijn stalen metgezel en hobbel over de kasseien naar beneden. Sarah vertelt dat ze ondertussen Pipi heeft gemacht.

Samen dalen we af. Helaas moeten we eerst nog 3 kilometer klimmen naar de tunnel Hochtor. Daarna is het volle pin gas omlaag. We worden opgehouden door campers en touring cars. Onder in het dal, na het dorpje Heiligenblut, dient onweer zich aan.

Heiligenblut

Het begint te regenen zoals in de meeste films. De geluidsman die ook nog even een gieter leeg schut. Even later begint het te hagelen. Sarah roept: Auw, Auw, auw. We schuilen even bij een tankstation en fietsen daarna verder naar camping Lindernhof in Sallach (aanrader).

Daar ontmoeten we een jong Duits stel. Een geoloog en een geografe. We kletsen de avond vol onder een afdak op de camping. Als het eindelijk ophoudt met regenen, kruipen we moe maar voldaan onze vlooienbakjes in.

Op de camping in Sallach koelen we de motor met een Stiegl vom Fass

3 Replies to “Grossglockner Hochalpenstrasse”

  1. Jow Base T und Sarah! Geweldige verhalen weer! Ik zie voor me hoe jullie daar samen de spieren uit je plevuuterkes fietsen!

    Geniet van het mooie Oostenrijk!

  2. Hoi Bas en Saartje
    Jullie verhaal roept herinneringen op aan onze vakanties in Oostenrijk
    De vader die zijn zoon wil motiveren ha ha komt bekent voor
    En de gedrevenheid !!!!!! doet me sterk aan iemand denken !!!
    Nou Kanjers geniet van Oostenrijk en koel de moter maar flink af zodat hij in tact blijft voor de volgende avonturen.
    Heel veel groetjes Els

  3. Oh wat is dat toch knap wat jullie daar aan ’t doen zijn! Ja, inclusief die halve liter Stiegl naar binnen harken. Geniet nog maar van Oostenrijk. Die pas die jullie gefietst hebben, heb ik gezien vanuit het autoraampje en toen was het al mooi. Ook de verhalen van Praag kwamen bekend voor. Enige verschil is dat wij geen stalen ros onder die kont hadden en dat onze billen nog kunnen juichen. Afijn, geniet nog van Oostenrijk. Doe een daddy kjutel bij elkaar en fietsen maar! Oh ja, ik lag 3(!) verhaaltjes achter dus het was genieten dat ik zoveel van jullie verhalen nog te lezen had, hihi. Groetjess en een kusje, jullie zusje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.