Salzburg en Berchtesgaden

Salzburg en Berchtesgaden

We staan nu op een camping in Fusch am Grossglockner. We hebben vandaag rust. Uit nood geboren, want onze eendagsetappe vanuit Salzburg was veel zwaarder dan gedacht. Maar oh oh oh, wat was ‘ie mooi.

Uitzicht vanaf Salzburg naar de bergen rondom Berchtesgaden

De Salzburger Burcht die we bezoeken

Het plan was om op het gemakje naar de start van de Grossglocknerstrasse hier in Fusch te fietsen. En dan vandaag onder zeldzaam perfect weer (kraakheldere blauwe lucht) een van de zwaarste Alpenpassen te bedwingen en bovenop de Edelweisspitze kiekjes te schieten van de mooiste panorama’s die de Oostenrijkse Alpen te bieden heeft. Maar gisteren bleek het nationaalpark Berchtesgaden veel taaier dan gedacht.

De klim naar Bad Dürrnberg in het Duitse Berchtesgaden is een uit de categorie: liever niet. 5 kilometer á 10 procent stijgingspercentage. Dit soort percentages zijn op geen enkele manier soepel weg te trappen met bijna 40kg aan staal en spullen onder je kont. Hoe dan ook, goede oefening voor de Grossglockner, maken we ons zelf wijs.

Berchtesgaden ligt in een soepkom van Alpenreuzen. In combinatie met de Königsee levert dit sprookjesachtige plaatjes op. Het is niet voor niks dat juist hier Hitler z’n zomernestje had. Vlak na de klim zien we het Kehlsteinhaus al liggen, zo’n 1000 meter hoger.

Afdaling naar Berchtesgaden met links de halfverstopte Rossberg en rechts de Kehlsteinberg inclusief Kehlsteinhaus

We fietsen snel door het hypertouristische Berchtesgaden naar Ramsau bij de Hintersee en het nationale park Berchtesgaden. Nog even en dan knallen we weer Oostenrijk in naar Saalfelden en Zell am See, denken we.

Nou, fout gedacht. Maak kennis met de Hirschbichl pass. Deze weg is zo godsgruwelijk schurftig steil dat zelfs de gedachte eraan pijn doet. Onderin het autovrije park passeren we een oud echtpaar. De man roept naar ons: “Ihr spinnt!!!”. Dit horen we wel vaker en het is vast grappig/aanmoedigend bedoeld.

Er passeren veel mensen op e-bikes. Ook jonge gasten. Hmm, waarom dan? Even later komt het antwoord. De weg krult dusdanig omhoog dat we af moeten stappen. Mijn hoogtemeter geeft 19% aan. We moeten ons helemaal strekken om de fiets naar boven te kunnen hengsten. De hoogtemeter geeft nu 25% aan. Ik word boos. Wie verzint dit. Zet beneden even een bordje neer of zo. Dan kunnen onwetende naïvelingen, zoals ons, nog tot inkeer komen.

De veroorzaker van al het leed. Voor de duidelijkheid, ik bedoel de Hirschbichl pas.

We schravelen verder naar boven. Ik ben nat van het zweet van mijn tenen tot mijn kuif. Vlak voor de afdaling Oostenrijk in, worden we gewaarschuwd voor slecht wegdek en een 30% (!!!) helling. We lachen er maar om. We zijn allebei minimaal verzekerd met een maximaal eigen risico, dus een beetje oppassen is het devies. Als ik door een put in de weg fiets tijdens de steile afdaling, ben ik even bang dat ik voorover van mijn fiets kukel.

Beneden in Weissbach stellen we vast dat we onder de levenden zijn en dat de ellende over is. We fietsen verder naar Saalfelden. Daar implodeert Sarah. Ze stapt van de fiets en eist nu een appel. Het is een zware dag en we moeten nog even. Ik dreig met een scheiding en andere bemoedigende teksten. Het werkt. Even later zitten we weer glimlachend op de fiets naar Zell am See.

Terugblik vanaf Zell am See naar Berchtesgaden

Zell am See is een mooie stad aan de Zellersee die gedomineerd wordt door patserige toeristen in witte AMG-Mercedessen en Porsches. Veel rijke Saudi’s en Indiërs halen ons in op de hoofdweg. Een ‘gordijn’ stapt uit zijn Mercedes met een gepersonaliseerde nummerplaat en gaat zijn auto uitzuigen. Zijn ingepakte vrouw zwaait wat met haar mobiele telefoon. Ik vraag me af of de man ook thuis doet stofzuigen. Zo ja, dan is er nog hoop voor Saudi-Arabië. Grapje natuurlijk.

Om 19uur arriveren we in Fusch. We zetten snel de tent op, ruimen wat naaktslakken op, en drinken dan allebei een halve liter Weissbier op weer een geslaagde dag.

Vandaag dus echt een rustdag. De eerste in twee weken. En dan morgen knallen op de Grossglockner Hochalpenstrasse richting Karinthië.

Rusten in Fusch
Haus Brunhilde in Fusch. Hier moet de mama van Sarah maar eens op vakantie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.