Under the cherry tree

Under the cherry tree

(Deze blog is alweer een dag oud. Eigenlijk zijn we vandaag al in Praag geweest. Daarover vertellen we later.)

Met een kop thee en een koekje zitten we naar de zonsondergang boven Praag te kijken. We hebben de tent opgezet onder een kersenboom op een camping net buiten Praag. Morgen gaan we deze stad onveilig maken; apfelstrudels opgelet, we komen jullie allemaal opeten.

De eerste dag in Tsjechië is het erg warm en benauwd. Na alle koude dagen moeten we hier echt even aan wennen. Daarom doen we onze gewone broeken uit en fietsen we in onze fietsonderbroek (we hebben de Gore bike wear inner 2.0). Want ach, niemand hier die ons kent. Volgens dat zelfde motto loop ik tegenwoordig ook niet meer zo ver van de weg af als ik moet plassen. Aan het begin van de vakantie liep ik nog net geen kilometer, om 100% onzichtbaar te zijn. Nu vind ik een struikje vlak langs de weg ook prima. Scheelt tijd, teken en…. niemand kent me hier. Andere fietsers zijn trouwens nog wat minder gewend aan het wildplassen. Zo fietsten we de laatste dag in Duitsland langs twee oudere dametjes, meisjesachtig giechelend langs de weg. Een stukje verderop stonden hun echtgenoten wat onwennig maar ons te kijken. We zien al snel waarom: op het asfalt liggen twee keurige plasjes.

Onderweg in Tsjechië zien we allemaal onweerswolken voorbij drijven, maar boven ons schijnt steeds de zon. Als we ’s middags in een dorpje stoppen voor een boterham, zien we een hele donkere wolk onze kant op komen. Binnen enkele seconden barst het los, het regent en onweert er op los. De bliksem slaat heel dichtbij in, vrijwel meteen horen we de donderslag, zo hard dat het pijn doet aan onze oren. Ik vind het niet zo’n prettig idee om straks boven op een heuvel te staan met nog zo een onweerswolk boven ons hoofd. Dus fietsen we een klein stukje terug, daar had ik een camping gezien. Vol verwachting over de Tsjechische prijzen checken we in op de camping, die een Nederlandse eigenaar blijkt te hebben. We betalen een ‘kleine’ 32 euro. Maar daarvoor krijgen we wel een plek van 100m2 (waar nog minstens twee andere tentjes op passen), een stroomaansluiting (die we niet willen/niet kunnen gebruiken), een vieze douche, animatie voor de kinderen (die we niet hebben), zwembad waar we niet in kunnen (geen badkleding), geen plek om onze kleren te wassen, beer-pongende Duitsers als wij willen slapen, etc. Een topcampings dus. Misschien moeten we het advies van de Zweedse Indiër opvolgen die we eerder tegen kwamen, namelijk de politie bellen als je vindt dat je teveel betaald voor een camping (?!?).

Naast muggen en vliegen hebben we sinds een aantal dagen last van een nieuw soort ‘dierenvriendjes’: teken. Bas heeft zich tot een ware tekendetector ontwikkeld. Zelfs als ze nog over hem kruipen op zoek naar een lekker plekje om de kaken in te zetten, worden ze door Bas gezien en professioneel verwijderd. Dus naast douchen, kleren wassen, eten koken en afwassen, staat nu iedere avond tekencontrole op het programma.

Nog een dierenvriendje

Tsjechië is een mooi land. Veel heuvelachtiger dan het deel van Duitsland waar we doorheen fietsten. We zijn blij dat we dit deel van Europa mogen ontdekken. Maar… We hebben allebei heimwee. Heimwee naar de bergen. We kunnen niet wachten tot we in de Dolomieten en de Alpen zijn. We dromen over onder andere de Stelvio. Met zijn 56 haarspeldbochten, en uitzichten die met iedere hoogtemeter stijging mooier worden. We kunnen niet wachten…


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.