Deutschland, Deutschland über alles

Deutschland, Deutschland über alles

Afgelopen dagen trappen we van Cedynia in Polen naar Spreewitz in Duitsland. We bezoeken Berlijn, fietsen 100-en kilometers door het immense Spreewald en eten alles wat los en vast zit. Een beknopt relaas.

Cedynia

We verlaten Polen door de Oder over te steken en zetten koers naar Berlijn. Gek genoeg volgen we dezelfde route als de Russen in de Tweede Wereldoorlog. Het verschil is dat wij nuchter zijn en in vrede komen. Aan de grens is een oud fabrieksterrein omgetoverd tot ‘Polenmarkt’, een soort outlet met alleen maar Zigaretten en Lebensmittel. Overal doemen bordjes met BILLIG op om de Duitsers te lokken. En dat werkt. Het is weekend en de hele Duitse grensstreek lijkt op zoek naar een slof billige Zigaretten.

Wir hauen richtig (“rischtik”) drauf. Om 14uur, na 3uur fietsen, zijn we al in Strausberg, een voorstad van Berlijn. We besluiten het tempo eruit te halen met Kafe mit Kuchen. Dit betekent de eerste Apfelstrudel. Ik moet bijna huilen. Hij is hausgemacht en er zit een bolletje vanilleijs bij. Sarah valt stil door haar stuk mango-creme Torte.

Apfelstrudel nummer 1

Het valt op dat het Duitse horeca personeel praat met de gasten. Zo hoor ik “Herzlich wilkommen” en “Bitte sehr”. Ook kijken ze vriendelijk. Met bijvoorbeeld een glimlach. In Polen daarentegen vroeg ik op een gegeven moment aan Sarah of Poolse mensen misschien een aantal spieren in het gelaat missen waardoor ze de mondhoeken niet omhoog kunnen krommen. Nee serieus. Dat ging ons een beetje tegen staan, die chronische onvriendelijkheid en het onvermogen om eens te lachen. De Polen die wel lachten hadden vaak een paar halve liter flessen Tyski Pils op, geen voortanden in de mond en moesten zich vasthouden aan de terrasverwarmer ter plaatse.

Brandenburger Tor mit Bas

Afgelopen maandag bezoeken we Berlijn. We laten de spullen veilig achter op onze camping aan de Flakensee. Sarah acteert als onze gids. Zij is al eens met haar vader in Berlijn geweest. We bezoeken o.a. de Brandenburger Tor, Bundestag, Zieges Säule, Kanslerambt, Hitler’s bunker, Checkpoint Charlie, Tiergarten, Juden Denkmal, Gedächnis Kirche en East Side Gallery. Berlijn is wunderschön, maar heel (heul heul) groot. En dat maakt hongerig. En dat betekent: Kafe mit Kuchen. Käsekuchen en Himbeertorte om precies te zijn. De Himbeertorte is zo groot dat Sarah een ladder nodig heeft om bij het bovenste laagje frambozengelei te komen. Bij wijze van spreken.

Himbeer Torte

Käsekuchen

East Side Gallery

Das Bänchen

Op het terras bij de Brandenburger Tor  zit ook een Limburgs echtpaar. Dat ze uit Limburg komen deduceren we uit de volgende gespreksflarden:

Wááát hubs dig gedoan?

Oh Jacques……..DET MINSE TOCH NEET?

Gooooodmiljaar nea! Det begriep se toch neet!?

Echt woar… woe hubs dig dien verstandj zitte!?

Bij het horen hiervan schrik ik. Wat zou er toch aan de hand zijn? Is Jacques vreemd gegaan of heeft hij misschien een terugval gehad? Even later komt de aap uit de mouw:

Ig hub de aafgelaupe twie daag gekoaktj! Vandaag goan we oet eate en ig haaj zoe un zin in ’n roerei….. En dan bestils dig mig un gekoaktj ei. Wie hoalse ’t in diene kop.

Sarah en ik komen niet meer bij van verbazing en het lachen. We zullen deze scene heel vaak naspelen, maar dan met bijvoorbeeld witte- en melkchocolade of penne en macaroni.

We willen nog naar het Stasi-museum in Oost Berlijn, maar dat zit er helaas niet meer in. Het is al laat en we sluiten de dag af met een dikke Döner kebab en een grote fles Erdinger in de hippiebuurt op de Warschauer Strasse.

De dagen die volgen brengen we door in het Spreewald. Het is een mooi bosrijk gebied dat doorkruist wordt door rivier de Spree. Door de smalle en talrijke fietspaden kriskras door het bos raken we vaak de orientatie kwijt. Desondanks is het lekker fietsen. Sarah wordt blij van de eekhoorntjes en de hertjes. Ik probeer ondertussen een nieuwe Duitse Schlager te componeren op de melodie van ‘Zondag in het zuiden’ van Rowwen Heze.

Sarah fliegt durch’m Spreewald

Kühen die lühen

Spree

We camperen aan de Schwielochsee en één keer wild bij een picknickplatz aan de Spree. Sarah vind het maar niks. Ze is bang voor Duitse boswachters en wilde zwijnen.

Nu maken we ons op voor de laatste 100 Duitse kilometers langs de Spree naar Zittau, aan de grens met Tjechië. 


3 Replies to “Deutschland, Deutschland über alles”

  1. Hoi hoi luitjes, wat weer een kostelijk verhaal
    Ben er benieuwd Bas naar je Duitse schlager misschien is het een idee om hier bij de toeters vast gebonden om je lijf te gebruiken ,omdat je dit thuis al zo vaak hebt geoefend.
    Weet zeker dat het een geweldige meerwaarde is voor je schlager 😀😁
    Heel veel plezier en wacht op het volgende avontuur.
    Groetjes Els

  2. Weer een leuk verhaal! Bereid je voor op de Tsjechische mensen, ook die missen spieren in het gelaat, voortanden en stembanden.. Hebben jullie het Strüdel beoordelingsformulier meegenomen met het bijpassende fotoboek? Ik verwacht een uitgebreid Strüdel verslag bij thuiskomst. Doeii luitjes, succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.