Afzien in een verzopen polen

Afzien in een verzopen polen

We zijn in Ystad bij de ferryterminal. Het lijkt wel een kolonie van Polen. We zien alleen maar poolse truckers, die me met hun joggingbroeken en slippers met sokken er in herinneren aan de Poolse schaapscheerders bij mijn ouders vroeger.

We pakken de middagferry omdat de nachtferry helaas vol is geboekt. Als het schip op zee is, schommelt het behoorlijk. Ik ben even bang zeeziek te worden, maar we blijken toch sterkere zeemansbenen te hebben dan gedacht. 

De prijzen op het schip zijn pools. Bas drinkt een biertje, ik een cappuccino. We ‘dineren’ op het schip en sluiten af met koffie. Zo, nu hebben we wel weer even genoeg geld uitgegeven, zeg ik. Maar als we de zloti omrekenen naar euro, blijken we nog geen 20 euro te hebben uitgegeven.

We horen de hele tijd een man in het pools praten door de luidsprekers. Wat blijkt, het hoort bij de film die afgespeeld wordt. In Polen worden alle films nagesynchroniseerd. Maar niet zoals in duitsland, waar iedereen zijn eigen stem krijgt. Hier is een man de stem van alle acteurs, ongeacht of het om een man of vrouw gaat.

In Swinoujscie hebben we een hotel geboekt. Het lijkt hier net klein Duitsland. De hele stad is vol met Duitse toeristen. We worden zelfs standaard in het Duits aangesproken. 

’s Morgens ontbijten we royaal en beginnen daarna echt aan ons Poolse avontuur. We fietsen door bossen afgewisseld met akkers met graan. Het zou regenen vandaag, maar nu schijnt de zon af en toe en is het met 28 graden broeierig heet. Rond 16 uur komt de eerste stortbui. Gelukkig kunnen we in een bushokje schuilen. Er schuifelt een Poolse man langs met een blik bier in zijn hand. Een paar meter verderop stopt hij om te kotsen. Gezellig…

Enkele tientallen kilometers verder komen we bij een picknickplaats. We besluiten hier avondeten te koken en daarna nog verder te fietsen. Het is een prima plekje, als je niet op de tientallen sigarettenpeuken let die er liggen. Het valt ons echt op dat heel veel polen drinken, roken en dik zijn… Ook vallen ons de tegenstellingen in dit land op. Fiets je door een gemiddeld dorp, ligt aan de ene kant van de weg een krot van een huis, met scheuren in de muur en kozijnen die 30 jaar geleden de laatste keer een likje verf gezien hebben. Aan de andere kant van de weg ligt een nieuwe luxe villa, met dikke auto voor de deur en overal beveiligingscamera’s

Dan begint het weer te regenen en het stopt niet meer. Een stortbui is eigenlijk een understatement. Het lijkt alsof er 10 regendouches tegelijkertijd op ons gericht staan. 

We zien dat de grond al dat water niet aankan. Wildkamperen met dit weer lijkt ons geen goed plan. We willen morgen niet in een zwembad wakker worden. We fietsen naar een stadje en komen daar als twee verzopen katten een hotel binnen gelopen. De receptioniste verteld ons wat we niet willen horen; ze zitten vol. Erg behulpzaam om een andere slaapplek voor ons te vinden is ze niet. Ook een ander hotel zit helaas vol. Toevallig fietsen we langs een ‘hotel’ in een louche buurt. Er slapen allemaal schapenscheerder-types die bellend rondlopen in hun onderbroek en bladslippers. De vloerbedekking in de kamer zit vol vlekken en er zitten zwarte haren op ons beddengoed. We hopen maar dat die van de poetsvrouw zijn. Voor de zekerheid slapen we in onze lakenzakken. De lampen doen het niet allemaal en er missen tegels. Maar het maakt ons allemaal niets uit, want we zitten droog en kunnen onder een warme douche stappen.

De volgende dag vertrekken we met lege maag. Een ontbijt in het hotel zat er helaas niet bij. We doen boodschappen en ontbijten in een bushokje, omdat dit de enige plek is waar we kunnen schuilen voor de 10 douches die nog steeds aanstaan. Gisteren hebben we een hotel voor vannacht geboekt, maar nu vragen we ons af waarom we dachten dat het een goed plan zou zijn een hotel 100 km verderop te boeken. Zo ver fietsen in dit weer is heen pretje. Maar we moeten door. Iedere keer als we denken dat het niet erger kan, wordt het erger. Eerst regent het. Dan waait het, uiteraard van voren. Dan blijkt Bas zijn t-shirt doorweekt doordat de wind het flapje voor de rits van zijn regenjas open waait. Dan zijn er ontelbaar veel gaten in de weg, waardoor de snelheid flink omlaag gaat. En dan fietsen we een stukje onverhard. Helaas is het weggetje door de regen in een twijfelachtige staat. De plassen water worden steeds groter. Er ligt zoveel modder op de bodem dat we er niet doorheen kunnen fietsen. Helaas komen we daar midden in een plas achter. Daar staat mijn arme Bas met zijn fietsschoenen aan tot halverwege zijn kuiten in het water. Ik heb hetzelfde probleem, maar ik heb sandalen aan, wat het geheel toch wat prettiger maakt. Nou… nu kan het echt niet meer erger worden.

En gelukkig wordt het dat ook niet. ’s Middags is het zelfs droog. Rond 20 uur komen we na 110 km aan bij ons hotel. Omdat het morgen weer flink regent en we er wel even klaar mee zijn door de regen te fietsen, blijven we hier twee nachtjes. En dan hopen we met een zonnetje richting Berlijn te fietsen.


3 Replies to “Afzien in een verzopen polen”

  1. Hoi hoi verzopen Kanjers,
    Jullie reis in Polen is goed begonnen !!!! Maar nu zijn jullie schoon geweekt en kan het alleen maar beter worden…….toch!!!
    Heel veel plezier en avontuur en tot het volgende leuke verhaal.
    Groetjes en een dikke knuffel

  2. Volgens mij komt ook naar Poolse regen zonneschijn, en anders is er bier, veel bier om de nattigheid wat minder intens te laten voelen.

    Succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.