Gestrand in de sneeuw

Gestrand in de sneeuw

Gisteren startten we aan de Rallarvegen. Dat dit koeienpaadje annex pseudo-fietspad een loodzware maar prachtige tocht zou zijn, wisten we. Maar na 5 uur en 17 km ploegen over los grind, keien en sneeuwvelden, stoppen we ermee.

Het uitzicht op dat moment, na 1200 meter klimmen, voorspelt weinig goeds. Het pad, dat verder loopt langs een bergmeer, is compleet overspoeld door een meters dikke sneeuwlaag hoog uit de bergen. De sneeuwplateaus lopen steil het meer in. Moeten we hier overheen? Dit is uren trek en sleepwerk met de kans dat we het water in vallen. Daarna moeten we nog 30 km in hetzelfde terrein, alleen dan nog hoger, met vermoedelijk nog meer sneeuw. Bovendien vind ik het vreemd dat wij de eerste sporen trekken door de sneeuw. Hier fietsen toch jaarlijks tienduizenden mensen doorheen?

Tijd voor een keuzemomentje. Ik stel voor om hier de tent op de zetten, snel wat warms in onze pens te gooien en dan de vlooienbak in te duiken. Het is laat, koud, onze schoenen zijn zeiknat en er komt nog regen aan. Morgen zien we wel verder. Sarah en ik hebben genoeg goden aangeroepen voor vandaag.

Onze nieuwe fietsbuddy, Tiago uit Brazillië die bezig is aan zijn wereldreis, knikt instemmend. Ik ben kwaad en vraag me hardop af hoe de bliep het kan dat deze route al open is gesteld. Tiago merkt op: “Oh, no, no. It’s still officially closed. It opens in the first week of July.”. Ohw,  dat verklaart een hoop. Ik vraag hem droogjes: “Wat doen we hier dan?”. 

Sarah kookt pasta met tonijn. Tiago deelt een grote bonk stinkende salami en een potje pesto. We kletsen wat en kruipen snel de tent in. Het is steenkoud. Ieder lichaamsdeel is aan het rillen. Ik moet nog even pissen en heb moeite om mijn sis te vinden. Door de kou is hij geslonken tot het formaat van een doppinda. Sarah lijkt het een stuk warmer te hebben dankzij haar extra donsjack.

Tiago wil de volgende morgen stoïcijns doorakkeren. Het lijkt ons niet verstandig. Hij heeft weinig eten bij en gezien de kaart en de oplopende hoogte zal er alleen maar meer sneeuw liggen. Nog 30km à 1 tot 2km per uur, weet je het zeker? Wij draaien in ieder geval om.

Het is 2 graden boven nul. Tiago vervolgt zijn tocht door de sneeuw. In een extra maillot en gewapend met zijn bonk salami. Even daarvoor maken we nog een fotootje samen en delen we contactgegevens. Toi toi amigo loco.

Voordat wij verder fietsen zie ik Tiago in de verte harken door de sneeuw. Hogerop loopt de Bergen-Oslo spoorlijn. Even later roept Saar: “Hij staat met zijn fiets boven op het treinspoor!”. We zien hem vervolgens met z’n fiets de treintunnel inlopen. Is ‘ie nog wel goed bij zijn paasei? Nja, in de film zie je het vaker en Tiago is een volwassen vent. Hij zal wel weten wat ‘ie aan het doen is…Toch?

Wij lopen 4km terug. Daar zou een treinstation moeten zijn, zegt de kaart. Maar klopt dat? En is dat station dan open? En stopt daar op die hoogte in de sneeuw überhaupt een trein? Alles in mijn hoofd roept: onlogisch, error.

We zien een stationnetje hoger op de berg. We zeulen de fietsen mee naar boven over keien en langs sneeuwmuren. Ik moet weer vloeken omdat de fiets en mijn schoenen steeds in de toter schuiven.

Het lijkt alsof we de eerste personen in hele lange tijd zijn die hier komen. Ik doe de deur open en kom in een soort wachtkamer. Er brandt licht en het is er super warm. Dit is zo maf. We ploeteren twee dagen door een alpine landschap en achter deze deur zit een soort van te heet gestookt bejaardentehuis. In de kamer hangt een grote gele telefoon. Net zoals in The Matrix besluit ik de hoorn op te nemen.

Ik wordt doorverbonden met een service medewerker van de Noorse Baan. Ik leg hem uit waar we zijn en vraagt of hier überhaupt een trein stopt. Jup, bingo! Kunnen onze fietsen mee en what about tickets? Geen idee, moet je maar aan de ‘trainpeople’ vragen. En tickets kun je bestellen via de App……. Ik hang op en wacht tot Frans Bouwer binnen komt met een aflevering van Bananesplit…. Tickets via de App.

Later komen we andere mensen tegen! Het is de sneeuwschuifploeg. Ze hebben de afgelopen drie dagen hier gebivakkeerd om het stationnetje en omgeving sneeuwvrij te maken. Lekker, goed bezig. Ze melden dat er inderdaad één trein stopt vandaag. Die nemen ons wel mee. 

En zo geschiedde. 3 uur later zitten we opeens in een trein. Als we zien hoe smal de treintunnels zijn waar we doorheen razen vragen we ons af hoe onze Braziliaanse vriend het ervan af heeft gebracht.


5 Replies to “Gestrand in de sneeuw”

  1. Ha yeti’s!

    Wat een avonturen hebben jullie alweer meegemaakt! Hoe is t met de plevuuterkes?
    Klinkt in ieder geval als een geweldige ervaring allemaal!!
    Succes met de mini sis en wij wachten weer trouw op een volgend verhaaltje!

  2. Wauw Bas en Saartje. Maar hebben jullie gekeken toen de trein aan kwam of jullie Braziliaanse vriend misschien op de neus van de trein geplakt zat met zijn bonk salami ernaast !!!!! Ha Ha
    Groetjes en tot het volgende verhaal

    1. Haha nee gelukkig niet. En inmiddels hebben we ook gelezen dat hij gelukkig ongeschonden uit de strijd gekomen is. Hij is een stuk verderop omgedraaid en heeft de volgende dag op hetzelfde station als wij de treib gepakt.

  3. Hey Bas and Sara! Found your blog after all. Good to see you’re already in Austria, well done!
    So I used Google Translate and have an idea of what you wrote on the blog post about the Rallarvegen adventure. So here’s the part of the story you were wondering about: like Sara thought, I did choose the train track option at first, to go past that dangerous part where the ice was thin. But after half km moved out of the train track again as it was really narrow. I found the snow was getting worse like we expected, but still possible. Went another 3 km. That was until I found that the road completely disappeared under a mountain of snow. The only other option was the railway tunnel but that was too long and totally nonsense. Sat there comtemplating the defeat, then accepted it and turned around. Went back to the same station as you guys took the train, and as I was walking through the waiting room door the train left, at 14:25. That was the train that you caught, so we probably would have met again if I had turned up 2 min before. Next train was only 4 hrs later. I ended up becoming friends with a railway maintenance worker so he offered to give me a lift to Ustaoset on the maintenance train. All sorted!

    Now I’m getting close to Stockholm, taking some long breaks in Sweden. Good luck on the rest of your trip. Enjoy the ride!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.