Vastgefietst

Vastgefietst

We zijn bij de Sogndalfjord. De grootste fjord van Noorwegen. Op zijn diepste punt is hij 1,3 km. Helaas komen we hier niet zo makkelijk weg. We worden omgeven door tunnels waar je met de fiets niet doorheen mag. We overwegen verschillende opties, en besluiten uiteindelijk met twee ferrys naar Flam te gaan, waar de Rallarvegen begint.

Een paar dagen geleden stappen we ’s morgens in Lom op de fiets. We beginnen aan een 30 km durende klim richting Jotunheimen. In dat berggebied ligt de hoogte en meest noordelijke bergpas van Europa. Maar eerst stoppen we bij de apotheek om Ibuprofen te kopen. Bas zijn knie zeurt al een paar dagen. We hopen dat het met wat meer rust en niet meer vastgeklikt fietsen beter wordt.

De klim is lang maar mooi. Het wordt steeds kouder. De laatste kilometers willen we tussendoor niet meer stoppen, dan koelen we teveel af. Op de top aangekomen zien we mensen skieen. We fietsen door een skigebied, en dat midden in juni. Dan stopt een auto met een noor en een italiaan. Ze trekken een fles champagne open en bieden ons ook een glaasje aan. Een bijzondere ervaring!

We fietsen langs een hotel. Door het zweten tijdens de klim en de kou boven zijn we flink afgekoeld. We gaan het hotel in voor een kop thee. Het zwitsers skiteam blijkt hier aan het trainen te zijn. Terwijl zij zich in het zweet werken met core-stability oefeningen genieten wij van ons warme drinken.

We fietsen verder op en af over de hoogvlakte. Opnieuw koelen we te snel af. Onze route loopt over een tolweg, die opnieuw een flink stuk stijgt. We moeten eigenlijk eten, maar het is te koud om te stoppen. Kamperen willen we hier ook niet. We besluiten de route te verleggen en fietsen de sogndalfjord in. We vinden een camping vlak bij een prachtige waterval.

’s Morgens is de straat richting camping ineens vol met mensen. Het lijkt wel een zwerm uit 50 touringcars. Iets verderop weten we waar ze vandaan komen; er ligt een cruiseschip in de fjord. Wij fietsen verder langs de fjord richting Sogndal. Het is een makkelijke route, een beetje op en af. Gelukkig maar, want mijn benen willen niet vandaag. Bij de minste belasting verzuren ze. Dus schakel ik bij ieder heuveltje meteen naar de laagste versnelling. Bas, die al lang boven is, vraagt zich af waar ik blijf. Met veel pijn en moeite komen we in Kaupanger. We willen doorfietsen om de ferry te pakken, maar komen een tunnel tegen waar je met de fiets niet doorheen mag. Een beetje jammer, dat dit pas bij de tunnel zelf staat aangegeven. Dat betekent een flink stuk terugfietsen. We gaan naar de camping van Kaupanger en bekijken daar waar we morgen naartoe fietsen. Kaarten, boekjes en het internet  verschillen nogal qua welke ferrys er hier vertrekken. We besluiten het morgen te vragen. Na het eten worden we uitgenodigd door onze nederlandse buren om bij hun kampvuur te komen zitten. Het word een gezellige avond.

De volgende dag blijkt er eigenlijk maar een ferry te vertrekken, richting Gudvangen. Helaas gaat hij maar twee keer per dag en hebben we de eerste net gemist. We doen inkopen en koken ’s middags warm terwijl we op de boot wachten. Als we straks in Gudvangen zijn kunnen we nog niet verder fietsen, ook daar worden we omgeven door tunnels die niet voor fietsers toegankelijk zijn. Dus gaan we daar de volgende ferry pakken, naar Flam. En dan begint misschien wel het zwaarste deel van onze reis, 80 km rallarvegen, een onverhard mountainbikepad. Hopen dat onze knieen het nog even volhouden…


One Reply to “Vastgefietst”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.